Wybraniec tajemniczego bóstwa, łajdak i tchórz, który pod wpływem traumatycznych przeżyć próbuję, odwlec nieuniknione oraz odnaleźć drogę ucieczki z Gothy.

Age: 32
Date of Birth: 13/03/308 ZEG
Gender: Mężczyzna
Eyes: Złote
Hair: Złote, pofalowane o średniej długości, z pokaźnym pasmem siwizny na czubku
Skin Tone/Pigmentation: Marmurowa
Height: 176 cm
Weight: 65 kg

Appearance

Physical Description

Vanir ma dość szczupłą, lecz nie anemiczną sylwetkę o subtelnie wyrzeźbionych mięśniach, świadczących o wrodzonej zręczności i lekkości ruchów. Nie jest wojownikiem ani atletą, ale jego ciało zostało ukształtowane przez życie pełne nieustannego ruchu, ucieczek, tańca i finezyjnych sztuczek wymagających gibkości oraz precyzji. Jego postura emanuje pewnością siebie i nonszalancją, swobodnie przechodząc od pełnej gracji elegancji do luźnej, niemal bezczelnej postawy.

Body Features

Skóra Vanira przypomina marmur - jest nieskazitelnie gładka, o perłowej barwie, przepełniające jego oblicze permanentną bladością. Jego bujne, złote włosy przecina pokaźne pasmo siwizny świadczące o jakiejś niezwykłej traumie, którą musiał przeżyć.

Facial Features

Twarz Vanira to połączenie delikatnych, arystokratycznych rysów z subtelną, niemal nieludzką perfekcją. Wysokie kości policzkowe, idealnie wyrzeźbiona linia szczęki i lekko uniesione brwi nadają mu wyraz zarówno dostojeństwa, jak i figlarnej chytrości. Jego pełne, zawsze lekko uśmiechnięte usta zdają się wiecznie gotowe do rzucenia ironicznego komentarza lub czułego szeptu - zależnie od wymogów sytuacji.

Identifying Characteristics

Najbardziej charakterystyczna cechą wyglądu Vanira są jego niezwykłe oczy - o barwie roztopionego złota. Nie tylko wyróżniają go spośród tłumu, ale sprawiają, że trudno oderwać od niego wzrok.

Apparel & Accessories

Vanir ubiera się w sposób podkreślający zarówno jego charyzmę jak i arystokratyczne zapędy. Zwykle wybiera bogato zdobione kamizele, często haftowane złotą nicią, dopasowane spodnie i lekkie koszule z jedwabiu lub cienkiego lnu. Jego ubrania zawsze są stylowe, ale nigdy przesadnie ciężkie, gdyż ceni on sobie wygodę i swobodę ruchów.

Mentality

Personal history

Historia Vanira, choć pełna luk i sprzeczności, była opowiadana na tysiące sposobów. Jedni mówili o nim jako o wybrańcu bogów, inni jak o diable odzianym w złoto, który zwodził naiwnych pięknymi słowami i jeszcze piękniejszym uśmiechem.
Jego pochodzenie pozostawało tajemnicą, nawet dla niego samego. Znaleziony jako niemowlę u progu nadmorskiego klasztoru, został wychowany przez mnichów, którzy dostrzegli w nim znak boskiej obecności. Złote oczy, marmurowa skóra przecięta świetlistymi żyłkami - z pewnością nie był zwyczajnym dzieckiem. Mnisi wpoili mu surową dyscyplinę, ucząc pokory, wiary i skromności. Ale Vanir nigdy nie miał zamiaru żyć w cieniu kadzidła i świętych ksiąg.
Już jako chłopiec wykazywał się niezwykłą bystrością i niezaprzeczalnym urokiem. To, czego nie mógł zdobyć siłą, brał słowem. W mroku klasztornych korytarzy nauczył się sztuki perswazji, manipulacji i drobnych kradzieży. W wieku szesnastu lat, nie czekając na błogosławieństwo swych opiekunów, zniknął w noc ciemniejszą niż jego sumienie, zabierając ze sobą kilka sakiewek złota i bogato zdobione relikwie, których wartość miała zapewnić mu nowy start.
Od tamtej pory Vanir nie miał stałego domu – żył tam, gdzie było mu wygodnie, przemykając między karawanami cyrkowców, bardami i dworami możnych. Był mistrzem intryg, królem balów maskowych i cieniem, który nigdy nie pozostawał w jednym miejscu zbyt długo. Umiał odnaleźć się wszędzie - od najbiedniejszych slumsów po sale tronowe. Uwodził i oszukiwał, składał fałszywe obietnice i równie szybko znikał, gdy sytuacja stawała się zbyt niebezpieczna.
Mimo licznych przygód, prawdziwa tragedia nadeszła dopiero wtedy, gdy spotkał ją - księżniczkę równie piękną, co naiwną. Była jego największym dziełem, klejnotem w koronie jego intryg. Tygodniami snuł wokół niej pajęczynę kłamstw, aż w końcu przyjęła jego zaręczyny. W noc, która miała przypieczętować jego triumf, Vanir czuł się panem własnego losu.
A potem wszystko się spiepszyło...

Education

Vanir wychował się w nadmorskim klasztorze, gdzie od najmłodszych lat wpajano mu dyscyplinę, skromność i oddanie bogom. Uczył się czytać, pisać, śpiewać psalmy i recytować święte teksty, choć modlitwy i teologiczne dysputy szybko go nużyły. Zdecydowanie większą satysfakcję czerpał z samodzielnej „edukacji” - podpatrywania, podsłuchiwania i ćwiczenia się w sztuce perswazji, manipulacji i drobnych kradzieży na niczego nieświadomych mnichach i gościach klasztoru.
Formalne lekcje dyplomacji, wrodzona zdolność czytania ludzi i częste wystąpienia publiczne podczas wizyt dostojników nauczyły go ogłady, obycia i płynnego operowania słowem. Resztę wiedzy zdobywał w drodze - wśród bardów, cyrkowców, dworzan i kupców, obserwując, jak działają światowe mechanizmy władzy, handlu i intrygi. W efekcie stał się mistrzem nie tylko w sztuce rozmowy, lecz także w umiejętności czerpania z niej realnych korzyści.

Mental Trauma

Vanir nosi w sobie mroczne wspomnienie chwili, w której naprawdę uwierzył, że to koniec. W labiryncie umysłu, otoczony przez mroczne cienie wysysające życie, doświadczył uczucia, którego dotąd nie znał - absolutnej rozpaczy. Po raz pierwszy zrozumiał, jak kruche jest jego istnienie i jak niewiele znaczą słowa, uroda czy przebiegłość, gdy do końca pozostało już tylko kilka oddechów. Od tamtej pory to wspomnienie nawiedza go w koszmarach - czarne macki, gęsty chłód, dławienie w piersi i samotność tak głęboka, że dźwięk własnego krzyku zdaje się w niej ginąć. Choć Hadal wyrwał go z objęć śmierci, Vanir nie potrafi zapomnieć uczuć opuszczenia i zdrady, które w nim wtedy zakiełkowały.

Śmierć Hadala stała się dla Vanira raną, która nigdy się nie zagoi. Nie był to wróg, którego należało zgładzić, ani ofiara sprytnej intrygi – lecz jego własny przyjaciel, anioł stróż i jedyna istota, która naprawdę stała u jego boku, gdy reszta świata odwracała się plecami. Vanir sam odebrał mu życie, pozwalając, by głód Hadara zgasił ich więź.Od tamtej chwili wspomnienie tego czynu nawiedza go w snach i na jawie – obraz gasnącego światła w oczach Hadala, chłód pustki obejmującej jego serce, krzyk, którego echo nigdy nie cichnie. Vanir odczuwa winę, choć usiłuje ją zagłuszyć gniewem i przekonaniem, że został zdradzony. To doświadczenie uczyniło go bardziej podejrzliwym, bardziej porywczym i jeszcze mniej skłonnym do zaufania komukolwiek. Jednocześnie w jego sercu zrodziło się coś, czego nigdy by nie przyznał na głos - paniczny lęk przed tym, że jeśli nawet Hadal potrafił go zdradzić, to być może na końcu nie ocali go już nikt.

person.sexuality

W życiu miłosnym Vanir kieruje się przede wszystkim wyglądem zewnętrznym - pociąga go piękno, niezależnie od tego, czy ma ono twarz kobiety, czy mężczyzny. W jego oczach uroda jest formą sztuki, a pożądanie jedną z najczystszych przyjemności życia. Choć darzy własne ciało niemal nabożnym uwielbieniem, często traktuje je również jak narzędzie. Potrafi wykorzystać urok i namiętność tak samo, jak inni posługują się bronią, a granica między szczerym uczuciem a wyrachowaną grą często zaciera się u niego do tego stopnia, że trudno ją rozróżnić nawet jemu samemu.

Personality

Motivation

Vanir kieruje się przede wszystkim pragnieniem wolności, bogactwa i kontroli nad własnym losem. Uciekając z klasztoru, zostawił za sobą wszelkie kajdany obowiązków i narzuconych wartości, ale jego podróż na tym się nie skończyła.
Hadar dał mu moc, ale nie klucz do wolności. Hadal zaś ofiarował mu obietnicę lepszego życia. Jednak Vanir wciąż szuka sposobu, by wrócić do starego świata i przy okazji nie stracić swojej nieśmiertelnej duszy.
Vanir nigdy nie zadowala się ochłapami - zawsze dąży do tego, by wejść na szczyt. Nie wierzy w fatum, lecz w to, że każde przeznaczenie można oszukać, jeśli zna się odpowiednie sztuczki.

Quotes & Catchphrases

"Prawda to pojęcie względne. Liczy się tylko to, w co ludzie chcą wierzyć."
"Każdy ma swoją cenę. Nie zastanawiam się, czy ją znajdę, tylko jak nisko mogę ją zbić."

Likes & Dislikes

Vanir uwielbia luksus i bogactwo - jedwab, dobre wino, kosztowne tkaniny, egzotyczne zapachy. Życie w biedzie jest dla niego nie do zniesienia, choć zna je lepiej niż chciałby się przyznać.

Vanir nie znosi klatki - dosłowne i w przenośni - nie znosi wszystkiego co próbuje go ograniczać.

Virtues & Personality perks

Vanir jest charyzmatyczny i elokwentny - potrafi odnaleźć się w każdym towarzystwie, od szlachty po ulicznych złodziei. Jest też wybitnie przebiegły - rzadko działa impulsywnie, a jego plany są pełne ukrytych haczyków, a przynajmniej sam tak o sobie twierdzi.

Vices & Personality flaws

Vanir to narcyz i egoista - zawsze uważa, że jego plan jest najlepszy, a jego los ważniejszy niż los innych. Jest też przekonany o własnej nieomylności - często ignoruje ostrzeżenia i nie zauważa momentu, w którym jego intrygi zaczynają się walić. Od czasu zawarcia paktu z Hadalem stara zmieniać się na lepsze, choć są to niezwykle małe kroki.

Personality Quirks

Vanir nie jest wstanie wytrzymać dwóch dni bez kąpieli. Wraz z gromadzącym się brudem i napięciem spada jego poczytalność.

[justify]Ta zaklęta opaska naprawdę zdała egzamin. Dzięki niej poszło mi o wiele sprawniej niż początkowo przewidywałem. Teraz pozostało tylko przekonać pozostałych członków Loży...[/justify]

To było jak sen ale… On naprawdę istniał! Hadal! On naprawdę nazywa się Hadal!
Teraz pamiętam - trochę jak przez mgłę - odległe wspomnienie z dzieciństwa!
Obiecał, że nigdy mnie nie opuści… i nie kłamał! Uratował mnie!
Teraz wszystko się zmieni. Pytanie tylko, czy na lepsze…

Ze szczeliny ziała pustka. Straszliwa, kosmiczna pustka. We wnętrzu wiły się dziwaczne, mackowate cienie. Skrzyły się obce gwiazdy. Z każdym krokiem coraz mocniej czułem jego obecność, jego spojrzenie... Hadar patrzył, a ja wiedziałem, że nie jestem jeszcze gotowy by stawić mu czoła...

Około północy, gdy świeca w moim nowym gabinecie zaczynała dogasać, udało mi się dokończyć ostateczną wersję modlitwy. Muszę przyznać, że jak na agnostyka, poszło mi całkiem nieźle:
"Zapadł zmierzch, nadchodzi czas,
Jego głos, prowadzi mnie.
Swe oczy wznieś, na księżyca blask,
Nadejdzie świt, a Jego moc uwolni nas."
Wszystko jest już niemal gotowe na nadchodzący rytuał. Miejsce w Loży już na mnie czeka!

Stało się dokładnie tak, jak obiecał Hadar - ten nieszczęsny głupiec, który zgłosił się na ochotnika, naprawdę zniknął. Efekt wizualny może nie był najlepszy, ale nad tym można jeszcze popracować. Najważniejsze, że mój występ zasiał wśród mieszkańców ziarno. Może i niewielkie, ale takie, które przy odpowiedniej pielęgnacji wkrótce wykiełkuje, a ja zbiorę jego słodziutkie owoce...
Władzo, nadciągam!

Nie wiem, gdzie jesteśmy. Nie wiem, jak się tu znaleźliśmy. Ale wiem jedno - kimkolwiek jest ta cała łowczyni, łatwo mi nie odpuści. Nagle pojawiliśmy się w samym środku obcego terenu - może teleportowaliśmy się o kilkaset mil - a ta co? Bez mrugnięcia okiem założyła mi kajdany i zaczęła ciągnąć w losowym kierunku. Próbowałem jej tłumaczyć, że możemy być w niebezpieczeństwie, że musimy działać razem żeby wyjść cało z tej opresji - a ona nic. Rozgląda się tylko i udaje, że wie, dokąd idzie…
Czy wszystkie elfy mają coś z głowami!?
Po kilku godzinach namawiania, wiedźma wreszcie łaskawie zdradziła mi swoje imię - Anvara. Coś czuję, że prędko się od niej nie uwolnię...

View

Dzień 114

Koniec i Początek

by Lord Vanir

Jeśli ktokolwiek przeczyta te słowa, niech wie, że zawiodłem. Nie doceniłem zagrożenia, byłem głupi i zarozumiały, ale przede wszystkim okazałem się tchórzem! Ba, nadal nim jestem! Gdybym miał odwagę to poszedłbym śladem Thalendila i nie pisał teraz tych wypocin. Tak czy inaczej stało się, a ja muszę żyć z konsekwencjami moich własnych słabości. Nie wiem nawet od czego mam zacząć tę opowieść, więc po prostu zacznę od początku…

Tego dnia miała mnie czekać kolejna lekcja wiedzy tajemnej pod okiem Thane’a Malakara. Brałem właśnie poranną kąpiel, gdy nagle poczułem lekkie drżenie ziemi i usłyszałem stłumiony huk. Chwilę później z piętra zbiegła Bułcia, wykrzykując, że “ma tego wszystkiego dość” i wyszła, trzaskając drzwiami. Mimo jej wyjścia z góry doleciał do mnie jakiś chrobot, więc szybko przywdziałem ubranie i ruszyłem na zwiady. Biblioteka była pusta, choć w powietrzu unosił się charakterystyczny zapach ozonu. Skierowałem się do mojej sypialni i wtedy ją zobaczyłem… Uzbrojoną elfkę z twarzą pokrytą paskudnymi bliznami - kolejna zabójczyni - pomyślałem od razu. Próbowałem zatrzasnąć drzwi sypialni i zamknąć ja w środku, jednak ona okazała się sprawniejsza. Popędziłem więc w kierunku schodów jednocześnie wołając na pomoc moich gwardzistów. Minąłem ich w salonie, nakazałem spacyfikować elfkę, a sam wybiegłem na zewnątrz. Szybko obszedłem dom i postanowiłem obserwować dalszy rozwój wydarzeń przez jedno z okien. Gdy wspiąłem się na podmurówkę i zajrzałem przez szybę zbaczyłem, że moi towarzyszę - światli Egzekutorzy - również dotarli na miejsce. Niestety zamiast mnie wesprzeć, stanęli po stronie mojej domniemanej oprawczyni, która schodziła właśnie po schodach z dobytym rapierem. Nie wdając się w niepotrzebne szczegóły już kilka minut później, leżałem na ulicy przygniatany cielskiem Veksanedra i zakneblowany przez Anvarę. Tajemnicza elfka zbliżała się do mnie z nienawiścią w oczach, cedząc przez zęby imię “Valentino von Geltstein”...

Potrzebowałem chwili by przypomnieć sobie mój dawny alias, z którego korzystałem przebywając jeszcze na elfim dworze. Patrzyłem w tę bliznowatą twarz i wtedy do mnie dotarło… To była ona! Moja niedoszła narzeczona! Niestety w tamtym momencie nie pamiętałem już jej imienia. Na szczęście Anvara szybko mi je przypomniała - Thaeris. Cholera, naprawdę nie spodziewałem się, że ktoś może doznać takich obrażeń po zwyczajnym upadku z konia. Tak czy inaczej nie było już odwrotu - moja była kochanka stała teraz przede mną przepełniona złością, goryczą i chęcią zemsty. Tak więc zrobiłem jedyną rzecz jaka wydała mi się wtedy sensowna - uciekłem. Gdy tylko Anvara poluzowała swój knebel, by dać mi szansę odpowiedzieć na zarzuty, wykrzyczałem magiczną formułę i teleportowałem się kilkaset metrów dalej, do pobliskiego, zacienionego zaułka. Wstałem, otrzepałem się z kurzu i profilaktycznie zmieniłem swój wygląd, by uniknąć ewentualnego pościgu. Spanikowałem. Nie wiedziałem co robić dalej. Spośród wszystkich elfów chodzących po starym świecie nigdy bym się nie spodziewał, że to właśnie ONA tu trafi. Nie byłem gotowy na tą konfrontację. Przechadzałem się w tom i z powrotem, ale nie mogłem niczego wymyślić. Byłem na siebie zły - pozwoliłem by “dawny ja” przejął nade mną kontrolę w tak kluczowym momencie. A przecież mogłem tam zostać… Mogłem, po prostu przeprosić… Tak czy inaczej skoro powiedziało się “A”, no to trzeba było też powiedzieć “B”.

Zakradając się bocznymi uliczkami w pobliże mojego domu, nagle spostrzegłem, że wszystkie elfy na ulicy nagle zamarły w bezruchu i jednocześnie obróciły głowę w tym samym kierunku. To było dziwne, zbyt dziwne ja na mój gust. Nawiązałem telepatyczną więź z długouchym stojącym najbliżej i wtedy to usłyszałem - wołanie, rozkaz. Jakiś głos wzywał tego elfa do udania się do lasu, gdzie znajdował się ich król, który podobno był w niebezpieczeństwie. A więc ten stary cap też tutaj trafił - pomyślałem przyspieszając kroku.

Gdy dotarłem do zakrętu, za którym mieścił się mój dom, moi towarzysze byli już gotowi do drogi. Kiedy wyglądałem zza winkla, wsiadali właśnie na pokład dziwacznego powozu Veksandera. Moja najdroższa Thaeris była z nimi… Na razie podążyłem za wozem trzymając bezpieczny dystans. Po drodze miałem okazję poobserwować miejscowych elfów, którzy niczym zombie zmierzali powoli w kierunku lasu - był to iście osobliwy widok. Po przejechaniu bramy miejskiej karoca gwałtownie przyspieszyła, więc i ja nie mogłem już dłużej zwlekać. Przywołałem moje skrzydła i już po chwili wylądowałem na obszernej skrzyni, na tyłach powozu. Na razie nie chciałem wchodzić do środka - nie dopóki ona tam była. Anvara musiała mnie usłyszeć, bo po chwili pojawiła się w drzwiach i sprawnym susem przeskoczyła do mnie. Próbowała mnie raczyć swoimi elfimi morałami, ale ja nie miałem do tego głowy. Naprawdę nie wiedziałem jak się zachować - na pewno nie po pierwszym wrażeniu jakie sobie zafundowałem. Jak ja mogłem być taki głupi!?

Anvara wkrótce wróciła do wnętrza powozu, a ja po chwili ruszyłem w jej ślady - z tym, że w zmienionej formie. Sprowokowała mnie dyskusja jaką usłyszałem z wnętrza - moi towarzysze rozprawiali o roli i genezie Gothy… I w dodatku cholernie się mylili. Nie potrafią się powstrzymać, zapukałem i wszedłem do środka początkowo przedstawiając się jako członek frakcji Anvary. Powoli zacząłem wyjaśniać im zawiłości rządzące tym światem ale to było jak rzucanie grochem o ścianę. W końcu zrezygnowany i gotowy na wszystko powróciłem do własnej postaci, wywołując tym samym kolejną eksplozję agresji ze strony mojej niedoszłej małżonki. Jednak na tym etapie nie miałem już siły stawiać oporu. Pogodziłem się z faktem, że sytuacja dawno wymknęła się spod mojej kontroli i pozostawała mi już tylko bierność. No i może jeszcze odrobina nadziei.

Po jakiejś godzinie dotarliśmy do części lasu, której nie dało się już pokonać na kołach. Opuściliśmy więc wóz Veksandera i zagłębiliśmy się między drzewa w kierunku, który wskazywały nam nasze elfy. Po krótkim spacerze dotarliśmy wreszcie na skraj polany, na której znajdowało się kilka ciał w znajomych, elfich zbrojach, a także niewielka grupa uzbrojonych po zęby drowów. Moi towarzysze jak zwykle postanowili wybrać przemoc, więc już po chwili toczyliśmy batalię z mrocznymi elfami i wspierających ich driderem. Jednak w momencie gdy Anvara odcięła głowę matronie drowów, a jej wojownicy na chwilę złamali szyk, postanowiłem działać. Z pomocą Hadal udało mi się ponownie przyczepić głowę drowki do jej ciała i przywrócić jej życie. Na ten widok walka ustała, a ja mogłem przejść wreszcie do pertraktacji. Cywilizowane podejście jak zwykle okazało się najlepsze - dzięki rozmowie udało mi się ustalić, że króla elfów porwały wampiry i poniosły go gdzieś na północ. Pożegnaliśmy się więc z drowam i skierowaliśmy się z powrotem do wozu. Jeszcze przed wyruszeniem w drogę Veksander poprosił mnie bym pomógł Train zdominować dridera - nie rozumiałem skąd wziął się jego nagły altruizm, ale ostatecznie zdecydowałem się to zrobić.

Tak więc siedząc ponownie w wozie, z pajęczą abominacją podążającą naszymi śladami, skierowaliśmy się na wskazany przez drowy azymut. Po kolejnej godzinie podróży dotarliśmy na miejsce, w którym rzekomo wampiry przetrzymywały króla. W tamtym momencie jeszcze nie rozumiałem co się święci, więc pragnąłem rozwiązać sytuację nie prowokując jednocześnie Evansa i powołując się na jurysdykcję Loży. Nim moi towarzysze zdążyli mnie uciszyć głośno zaanonsowałem nasze przybycie wampirom znajdującym się wewnątrz. Członkowie mojej drużyny zgodnie ze zwyczajem, zdecydowali się jednak wybrać przemoc - przeraża mnie myśl, że z perspektywy czasu mogli mieć rację.
Ja tym czasem nie chciałem się w to mieszać - wtedy nadal łudziłem się, żę mogę przeciągnąć Evansa na swoją stronę. BOGOWIE, JAKIMŻ JA BYŁEM GŁUPCEM! Gdy moi towarzysze walczyli z dziwacznymi lodowymi jaszczurami i wampirzymi pomiotami, ja przysiadłem na skraju jaskini i wyciągnąłem manierkę. Krótka chwila samotności pozwoliła mi oczyścić nieco rozszalałe myśli. W końcu doszedłem do wniosku, że czasu nie cofnę, a bez mojego nadzoru zacni Egzekutorzy mogli narobić jeszcze większego bałaganu. Wkroczyłem w głąb jaskini akurat we właściwym momencie by przerwać niepotrzebny rozlew krwi. Z pomocą mojej najsilniejszej iluzji stworzyłem kopie Evansa i za jej pośrednictwem nakazałem wampirzym podmiotom by nas przepuścili. W ten sposób pokonaliśmy ostatni korytarz i stanęliśmy przed tajemniczymi drzwiami chronionymi jakąś magiczną inskrypcją. Ze szpary nad progiem dochodziły dziwne dźwięki, a same drzwi były niemal gorące od kipiącej pod drugiej stronie animy. Na szczęście dość szybko rozszyfrowaliśmy inskrypcję, która głosiła, że tylko królewska krew jest wstanie otworzyć przejście. Dzięki Thaeris bez problemu sforsowaliśmy ostatatnią przeszkodę i wtedy… Wtedy nadszedł TEN PRZEKLĘTY MOMENT.

Za drzwiami znajdowała się ponura krypta, której ściany zdobił rząd pokaźnych, kamiennych trumien. Na swoistym ołtarzu na samym środku stała wielka, żeliwna misa, do której powoli spływała krew podwieszonego na łańcuchach króla elfów. Wisiał tam, ledwie żywy, niczym bezwładny kawał mięsa w rzeźni. Po bokach misy stali Evans i Alsitar - wampir górował nad starcem, dumny i niepokojąco uśmiechnięty. Spojrzenie starego maga było puste - na pierwszy rzut oka było jasne, że jest pod wpływem uroku. Starzeć szeptał coś energicznie, gestykulując zapamiętale i w kreśląc w powietrzu magiczne glify. Za nimi, w powietrzu zawieszony był… portal - owalna wyrwa w rzeczywistości. A po jego drugiej stronie - trawa, drzewa, światło słońca! To był nasz stary świat! To był Greyhawk! Wampir spostrzegł nasze przybycie i odwrócił się w naszym kierunku. I wtedy nastał moment, którego nie zapomnę do końca życia. Moment, w którym pozwoliłem potworowi sprowadzić zagładę na niemal wszystko co znałem…

CO JA SOBIE KURWA MYŚLAŁEM!? Gdy ta plugawa kreatura odwróciła się do mnie, gdy wreszcie obnażyła swoje kły, ja potrafiłem tylko uśmiechać się głupkowato. Zamiast znaleźć odwagę i uderzyć, pozwoliłem temu potworowi prowadzić swój monolog. Pozwoliłem mu grać na czas, chociaż wiedziałem jak to się skończy! Gdy obrys portalu się ustabilizował, Evans podniósł dłoń i wtedy go zobaczyłem - ogromny zbiornik animy zawieszony pod sufitem. Anima zakotłowała się, zawrzała i z niewyobrażalna prędkością - niczym ciecz pod ogromnym ciśnieniem - przebiła zbiornik i uderzyła prosto w wampira. W ułamku sekundy było po wszystkim - potwór zamienił się w półboga. A ja, stałem tak i patrzyłem jak moc przepełnia jego ciało. Widziałam jego uśmiech, euforię. Spojrzał na mnie po raz ostatni i było to spojrzenie, które zmroziło mi krew w żyłach. Patrzył na mnie jak na robaka… Pieprzonego, nic nieznaczącego insekta! A najgorsze w tym wszystkim było to, że miał rację. Potem obrócił się na pięcie i przeszedł przez portal. Wygrał - pomyślałem - to był koniec. Te wszystkie ofiary, poświęcenia - to wszystko było na marne. Do dziś łudziłem się, że stałem się kimś lepszym, kimś godnym miłości Hadala, kimś kto może zostać bohaterem. Ale tak naprawdę nic się nie zmieniło - nadal, tak jak przed laty byłem zwyczajnym zerem. W najważniejszym momencie, gdy naprawdę mogłem coś zmienić, udowodnić, że jestem kimś więcej - stchórzyłem. Jak zwykły robak, ostatecznie myślałem tylko o własnym przetrwaniu.

Po drugiej stronie portalu na Evansa czekała krasnoludzka armia z Tutrokiem na czele. Ale to już nie miało żadnego znaczenia - on stał się zbyt potężny. W mgnieniu oka głowa krasnoludzkiego księcia wyleciała w powietrze odłączona od reszty opancerzonego ciała. Kolejne krasnoludy padały jeden za drugi. Część moich towarzyszy ruszyła na drugą stronę próbując powstrzymać potwora. Anvara, Veksander, Thalendil… A jedyne o czym ja myślałem, to żeby znaleźć się jak najdalej od tego monstrum, by ocalić swoją skórę! Zaatakowałem Alistara, tak by przestał stabilizować portal - udało się. Mag obudził się, po czym sam przestąpił przez świetlisty owal, który powoli lecz nieubłaganie zaczął się kurczyć. I wtedy Evans zrobił coś czego nie spodziewałem się w najgorszych koszmarach. Wyrwawszy swój stary amulet z martwych dłoni Tutroka wycelował go prosto w słońce i… w Greyhawk nastała ciemność. Nogi ugięły się pode mną, padłem na kolana przytłoczony, oniemiały. Byłem właśnie świadkiem zagłady całego świata. Miejsca, które znałem, w którym się wychowałem, gdzie doświadczyłem pierwszego pocałunku, z którym wiązały się niemal wszystkie moje wspomnienia - zarówno te złe jak i dobre. To wszystko miało teraz powoli umrzeć… Wszystko dlatego, że nie miałem odwagi zaryzykować własnego życia dla dobra innych!

Jednak gdy ja klęczałem na kamiennej posadzce pogrążony w bezradności i rozpaczy, na scenę wkroczył prawdziwy bohater. Thalendil nie zważał na takie błahe koncepty jak obowiązek czy odwaga. On po prostu wiedział co trzeba było zrobić i się nie wahał. Nie wiem jak znalazł się koło Evansa, a sam wampir nie zauważył go dopóki nie było już za późno. Nigdy nie zapomnę wyrazu twarzy Thalendila zanim jego sylwetka zniknęła w oślepiającym rozbłysku eksplodującego zbiornika anima. On był… był spokojny, gotowy. Był tym kim ja być nie potrafiłem. Może nie miał takiego zamiaru i do ostatniej chwili nawet o tym nie pomyślał, ale był bohaterem. Eksplozja pochłonęła niebieskiego maga, Evansa i większość krasnoludzkiej armii. Zdarzył się cud - bestia przestała istnieć.

Veksandera odrzuciło w kierunku portalu, Anvara również przetrwała. Jednak gdy zobaczyłem ją na progu sferalnego przejścia znów zawładnął mną zwierzęcy instynkt. Ostatkiem sił próbowałem odepchnąć ją telekinetycznie, odsunąć ją, tak by została po tamtej stronie. Nie udało mi się. Chwilę później czułam już smak krwi w ustach - zawsze miała dobry sierpowy. I tak moi towarzysze zaczęli zwolna opuszczać kryptę. Ja zostałem jeszcze chwilę z Thaeris i jej ojcem, nie potrafiłem wykrztusić słowa. Ba, w tamtym momencie nie potrafiłam myśleć. Odruchowo podszedłem do konającego starca i uleczyłem go na tyle na ile mogłem. Potem ledwo snując się na nogach opuściłem jaskinie. I wtedy, na zewnątrz na moją twarz padło najprawdziwsze światło słońca. Zapłakałem na widok świetlistej kuli gorejącej na niebie. Jednak w przeciwieństwie do mych towarzyszy nie były to łzy radości. Płakałem, bo rozumiałem, że w tym samym momencie miliony istnień w Greyhawk rozpaczały i kuliły się w panice. Wszystko dlatego, że nie miałem odwagi położyć własnego życia na szali.

Powrotu do miasta nie pamiętam - wiem tylko, że milczałem, a po moich policzkach płynął niekontrolowany strumień łez. Gdy przeszliśmy przez bramę na ulicach panowało poruszenie. Niektórzy z obywateli radowali się i wznosili ręce ku niebu. Inni uciekali w popłochu, gdyż słusznie przeczuwali nastanie nowego porządku. Skierowaliśmy się do zamku, do sali Loży gdzie czekali na nas nie kto inny jak Evans i Alistar - a raczej przykryci iluzją Thaylanar i Faralas. Dwaj czarodzieje postanowili wykorzystać sytuację i przejąć władzę nad miastem. Ale w tamtym momencie niewiele mnie to obchodziło. Odwróciłem się i po prostu odszedłem. Gdy dotarłem do domu, w salonie czekała na mnie Bułcia z mężem u boku i niewielkim zawiniątkiem w rękach. Z jakiegoś powodu od razu wiedziałem co jest w środku - jedyny promyk nadziei w tych straszliwych czasach. Uśmiechnąłem się lekko, pobłogosławiłem całą trójkę i udałem się na górę.

Wszedłem do mojego pokoju i zamknąłem za sobą drzwi na klucz. Usiadłem na łóżku i przez dłuższą chwilę po prostu gapiłem się w ścianę. Potem odpiąłem protezę, złożyłem ją delikatnie na biurku, położyłem się na pościeli i zamknąłem oczy. Poczułem jak ogarnia mnie chłód - zimno międzygwiazdowej pustki, oddech kosmicznego horroru. Bez ochrony Hadala byłem zdany na łaskę Hadara. Czułem jak bestia cieszy się powoli wysysając ze mnie życie. Ale ja właśnie tego chciałem. Pomyślałem, że tak będzie sprawiedliwie. Skoro mieszkańców Greyhawk czekała śmierć ja także zasługiwałem by umrzeć. Leżałem tak przez godzinę może dwie, czując jak niewidzialne macki Hadara wysysają ze mnie życie. I wtedy ogarnął mnie strach. Ten sam zwierzęcy strach, który towarzyszył mi w konfrontacji z Evansem. Nie potrafiłem tego zrobić, nie potrafiłem umrzeć - za bardzo się bałem tego co nastąpi potem. W panice próbowałem poruszyć bezwładnym ciałem. Musiałem siłować się sam ze sobą, ale w końcu udało mi się obrócić i sięgnąć po protezę. Jednak zanim jej dotknąłem poczułem coś jeszcze. Jakaś obecność próbowała nawiązać ze mną kontakt, a ja nie miałem wystarczająco siły woli by się jej przeciwstawić.

Mimo, że znajdowałem się w zacienionym pokoju poczułem ciepło, jakby promienie słońca padły na moją skórę. Odzyskałem też na tyle sił, żeby na powrót usiąść na łóżku. To był Pelor - bóg, słońce - i chodź nie przemawiał do mnie słowami jego komunikat był jasny - pragnął przyjąć Gothę w objęcia światła, ale wszystko miało swoją cenę. Poczułem, że kiełkuje we mnie nowe uczucia - niedowierzanie, gniew, determinacja! Przymocowałem rękę i pożyczając część mocy Hadala przerwałem połączenie. Zastygłem w miejscu niczym oniemiały…

[Ostatni akapit został zamazany, tak że nie można go odczytać]

Vanir's Journal Ordered oldest to newest

Złe Gorszego Początki
Dzień 0

Iskierka w Ciemności
Dzień 13

Nieoczekiwani Sprzymierzeńcy
Dzień 30

Polowanie na Szpikolisa
Dzień 37

Mordercze Intencje
Dzień 39

Zniknięcie Henrego Jonesa
Dzień 52

Dzień Niepamięci
Dzień 53

Rytuał
Dzień 66

Przemyślenia o Naturze Istnienia
Dzień 67

W Potrzasku
Dzień 68

Zasłużony Odpoczynek
Dzień 75

Samotna Góra
Dzień 89

Szczere Wyznanie
Dzień 94

Skok w Otchłań
Dzień 96

Punkt Zwrotny
Dzień 98

Koronacja
Dzień 99

Rdzeń
Dzień 107

Koniec i Początek
Dzień 114

The major events and journals in Vanir's history, from the beginning to today.

[justify]Ta zaklęta opaska naprawdę zdała egzamin. Dzięki niej poszło mi o wiele sprawniej niż początkowo przewidywałem. Teraz pozostało tylko przekonać pozostałych członków Loży...[/justify]

01:02 pm - 16.01.2026